The tour awaits no-one

The tour the France never created a huge amount of emotions this year. It could have been about the small differences between at the (remaining) top - can you imagine riding 3553.9 km, and than have 3 cyclists within 30 seconds? But this year it was about something else.


Let me give you my opinion.


1. last week-end Eric invited me to ride the Eddy Merckx route from Meise (not the one from Ruien), around Brussels. Eric has become one of the persons I became to trust very much, and he is also one of the few people that are completely honest to me. So besides the usual shouts that should lose a couple of kilos and that I should exchange my Bianchi for a 'real' Eddy Merckx, we went of to ride 75km. The Eddy Merckx route takes you through some magnificent views and parts of Brussels, but I thought Eddy Merckx deserves a better designed route around Brussels.

Morale: cycling is one of most demanding and most beautiful sports in the world.


2.yesterday I read 2 books on cycling: Memoires van een wielerverzorger by Jef D’Hont, the notorious story of a 'soigneur' explaining the drugs in cycling, and the amazing ‘the tour awaits no-one’ by Mart Smeets, presenting the work of 9 photographers with fantastic guiding stories. The dirt and the beauty of the Tour in 1 afternoon – sport is emotion. Both books evoked quite the opposite sentiment, and I’d recommend everyone to read them.

Morale: the tour has always been full of people that use drugs, and its ability to create emotions is unprecedented.


3. after the dismissal of Vino (how similar to Landis can it get: a big breakdown followed by a heroic win…), Rasmussen (if you become unfindable during 3 weeks before the Tour starts in the most controlled sporting event of the world, you are a fraud or a fool, but anyway you must get out – bravo Rabo for consistency), Cofidis and some others – the Tour became a true thriller. With some luck, the most important prices go the new generation: Contador, Boonen and Soler.

Morale: A new generation takes over, and they may have a different perspective and impact.


4. many newspapers, sponsors, … will leave cycling for what it is. I applaud sponsors like Lotto, Rabobank or others that create so much youth support, that they both would have deserved a winner. Related to the ones that boycott because ‘this is untruthful’ and other reasons: well, we didn’t stop covering the Iraq war, although truth and honesty weren’t exactly the key values in that dispute.

Morale: keep the faith, this sports needs sponsors and media to exist


5. the positive minded argue that the sport is cleaner than ever before, and that only some of the top cyclists take drugs. Well, this ‘top’ is becoming rather broad (Basso, Ulrich, Landis, Vinokourov, Rasmussen, …), but also I think that the problem will definitely remain with the 'lesser' talented. OK, the toppers are and will always be cyclists – and take drugs to become the best.

But imagine for one instant if you are a 29 year old professional cyclist, and you are at risk of loosing your job because others are better – and the ones that are as good as you became better, got lucky, or … use drugs now and then. You are now confronted with 2 choices: stop your cycling career, or enter into an anonymous, very hard labour nightshift in the uncertain automobile sector. Still think only the toppers use??

Morale: we are far from having a clear sport.


So my take:

cycling is the most beautiful sport in the world, and I hope their leaders dare create a strategy and waterproof operations to clean up the current mess. I also hope that media and sponsors will remain loyal, because the new generations just might have a different attitude, and they may lead this sport to where it belongs: in our hearts, in our minds and in our legs.

Mart Smeets says in his book very often: the tour waits for no-one. Maybe, just maybe, it should wait a while for itself.



05:08 Gepost door bart in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tour de france, contador, boonen |  Facebook |


Dubrovnik – pearl of the Adriatic

Last week-end we visited for the first time Duvrovnik, invited by Andrej and Miki whom I had met before in Valencia, Amsterdam and Brussels. Femke and I had never been in Croatia before, and John from Adlink had told me it was so beautiful.


One reason to get here was to understand evolutions in CEE online media and what Andrej and Miki were setting up with NEO. They are working on interesting concepts, across all of Central and Eastern Europe. There are tremendous opportunities in these fast-growing markets, and a willingness to make something out of that – I already wrote about that upon returning from Hungary and Romania. We stayed in the beautiful hotel Belle-Vue, although truth being told this hotel only opened in February and has some ‘getting started’ issues: their spa, fitness and swimming pool were closed due to works but they charge like everything is perfect. The view from the balcony is incredible though, see Andrej’s blog to have a look, I read most of Robert Kaplan’s ‘Balkan Ghosts’ here.

We discussed 2 entire evenings/nights the evolution of social media, search, portals, tv, Google, Facebook, Microsoft, Yahoo, etc. Femke even told me that it is weird but great to see men talking so passionate about their work. Yep, we love our jobs and maybe even more industries J But also music, politics, economy and all other subjects passed the conversation cloud.


The greatest part of the week-end was however kind of improvised. First we rented a kayak to peddle around Lokrum, a small island just near Dubrovnik. But then we chartered an amazing 14m sailing yacht, and left for a 9h trip around the Elifati Islands.

Ed Somers, someone I know from my hometown in Bilzen, told me last year that Croatia is not only amazing to sail, that is still relatively affordable, but also talked about how clear and beautiful Adriactic Sea is. And how right he was!


The sea is intense blue – and it is just amazing to dive of a boat and swim around, stop at an island to eat simply grilled fish and have a glass of white wine while enjoyng a sunset and listening to the sea (see flickr for some snapshots). In the evening, we wandered around Dubrovnik’s old city – now completely restored after the war. This UNESCO world heritage site combines a historic beauty with a young liveliness. Dubrovnik was an amazing business trip – but tourism is about to hit again though – so I suggest to visit quickly. And to a friend of mine who asked via SMS if the girls here are really so beautiful, Femke’s answer is: “there is a flight with Thomas Cook leaving tomorrow at 6am – and there are tickets available!’ J




yaght boat



Mijn 5 favoriete (actieve) Belgische coureurs.

Hoewel midjaarlijstjes niet echt in zijn, hierbij 'mijn' actieve favoriete Belgische wielerhelden:


1.      Tom Boonen

Het zal u niet verbazen. Niet alleen vind ik de Boon een sterke renner, maar ook de manier waarop hij fietst en met zijn constante favorietenrol omgaat maakt dat ik veel respect voor hem heb. Ik zie hem graag fietsen en hoor hem graag praten. Boonens eerste profjaren waren zo succesvol dat het nooit meer goed genoeg zal zijn, maar hij straalt iets sterk en toch menselijk uit. Over de voorbije jaren heb ik vooral genoten van zijn E3 prijs overwinningen, maar zijn Ronde van Vlaanderen (waar ik zoals elk jaar in Geraardsbergen stond) en natuurlijk zijn wereldkampioenschap (onwaarschijnlijk filmpje trouwens).


2.      Gert Steegmans

Hoewel niet al zijn overwinning mij evenveel smaken (en misschien was het bericht voor de supporters nogal hard), maar in alle eerlijkheid denk ik dat Gert wel eens onze man van de toekomst kan worden. Een palmares zoals Van Peteghem zit er zeker in. Vorig jaar heb ik de rit in de Tour naar vanuit Toulouse gevolgd, en hem van dichtbij (vanuit de wagen van de Lotto sportdirecteur) live kunnen volgen, en er gaat een ongelofelijk macht uit van Gert. McEwen heeft zeker een aantal ritten dankzij hem gewonnen, maar ik hoop vooral dat Gert in de komende 2 jaren nog wat zelfvertrouwen krijgt – en dan zal hij voor de komende 5 jaren een te duchten klant worden voor Touretappes, klassiekers en andere topkoersen. Uit deze fotoreportage blijkt ook zijn aanstekelijk wielerplezier.


3.      Johan VanSummeren

Vorig jaar tijdens mijn bezoek aan de Tour kon ik via Marianne, de zus van Johan Vansummeren (ook een wielervrouw, die andermeer BikeAway met hart en ziel organiseert) Johan Vansummeren even spreken. Het is iemand die ongelofelijk leeft voor zijn vak, altijd zich voor zijn ploeg inzit door weer en wind – en daardoor ook een zeer aimabel iemand. Misschien kan hij in de komende jaren als outsider (een beetje a la Axel Merckx) een ritje of semi-klassieker meenemen. Johan is voor mij het typevoorbeeld van een wielerprof, en hopelijk een voorbeeld voor vele jongeren. En ja, ook een Limburger net zoals Gert Steegmans J


4.      Philippe Gilbert

Ik hou van het temperament van Philippe Gilbert. Het is toch fantastisch dat hij zowel een Omloop Het Volk als eenTrophee des grimpeurs kan winnen. Gilbert doet mij af en toe denken aan een Tchmil. Je weet nooit echt hoe goed hij zit, maar hij is er telkens bij, maar soms ook weer helemaal niet. Ik hoop dat hij nog wat sterker kan worden, en verder uitgroeien tot een sterk klassiek renner, die ook de najaarsklassiekers en misschien ook de kleinere rondes aankan.


5.      Stijn Devolder

Stijn Devolder is onze grote hoop op het rondewerk. Devolder maakt een sterke evolutie door, maar ik hou ook van zijn eigenzinnige manier om ‘zijn’ programma te rijden. Niet te snel meefigureren in de Ronde van Frankrijk, maar verder groeien via de Rondes van Zwitserland en Oostenrijk. Devolder won dit jaar de Belgische driekleur na een sterk kampioenschap, maar kan tegelijkertijd ook klimmen en tijdrijden. Het is nog onduidelijk voor mij hoe ver hij kan geraken – maar hij kan in de toekomst zeker een top10 in de grote rondes halen – en ik denk dat hij wel eens een kanshebber kan zijn voor de L-B-L of de Amstel Gold Race.


Graag zou ik ook nog Thomas Dekker de Belgische nationaliteit geven (ik hou wel van zijn manier van fietsen) – maar laten we maar vooral heel content zijn: met Boonen, Steegmans, Vansummeren, Gilbert en Devolder staan ons enkele mooie en spannende wielerjaren te wachten. Nu maar hopen dat de wielersport zichzelf niet vernietigt en de moeilijk tocht naar een zuivere sport verderzet. Velen zullen het met mij eens zijn dat de wielersport de mooiste maar ook de zwaarste aller sporten is, en dat alle wielrenners een onwaarschijnlijk respect verdienen.



 Mijn gedacht over Gert Steegmans

For what it’s worth. Gisteren won Gert Steegmans de ‘Belgische’ koninginnerit in Gent, voor kopman Tom Boonen. Kon hij winnen, mocht hij winnen, waarom won hij eigenlijk?


Hier enkele scenario’s waaronder Steegmans had mogen winnen:


1.      Boonen had reeds in 2007 Parijs-Roubaix en de Ronde gewonnen, en had duidelijk de benen en vooral de moral om meerdere tourritten te winnen

Niet echt: Boonen heeft een off-jaar, en wij vergeven het hem met plezier. Zelfs in een zogenaamd ‘off-jaar’ steekt hij boven alle andere Belgen uit, en in zowat elke koers is hij een favoriet die zich laat zien, en de enige die de favorietenrol aanvaardt.


2.      Dankzij Steegmans heeft Boonen een aantal belangrijke koersen gewonnen, en dit is een verdiend cadeau’tje terug.

Niet echt: ik heb Steegmans niet gezien in geen enkele van de klassiekers, niet in de Ronde, niet in Proubaix, en zelfs niet in semi-klassiekers als het Volk of E3 prijs. Ok, hij heeft Boonen geholpen voor Brussel-Kuurne-Brussel, maar wat betekent dat nu, een derderangsklassieker. En Boonen heeft hem in Parijs Nice (meen ik) daarvoor al eens willen bedanken, maar Steegmans had de benen niet. Dus het hele seizoen heeft de zogenaamde ‘meesterknecht’ maar weinig meesterlijk geknecht. In Canterbury fietste Steegmans meer in de weg dan iets anders.


3.      Steegmans draagt reeds het ganse seizoen het gewicht van de ploeg.

Niet echt. Iedereen heeft aanpassingsmoeilijkheden, en dat nemen we er graag bij. Steegmans is een potentiele klassieke renner, en net zoals Thomas Dekker of DeVolder mag hij zich op ‘zijn’ manier voorbereiden. Maar hij mag niet weglopen met de Koninginnerit die het seizoen van meester kan redden (of het begin daarvan kan betekenen toch).


4.      het was een onduidelijke sprint, en mogelijks ging de rit naar een ander.

Steegmans en Boonen hadden Zabel en de rest op verschillende meters gereden. Steegmans haalde sterk aan, en iedereen moest uit het wiel. Achteraf hoorde ik eerste Steegmans verklaren dat ‘ik keek naar het wiel achter mij, en dacht dat Tom met hoge velgen reed, en degene langs mij had korte velgen’. Straffe meesterknecht als je de fiets van uw meester niet eens kent. Foei Gert.


Dus mijn opinie: het is een absolute schande. Zeker toen ik Steegmans hoorde verklaren ‘hij gaat met toch niet meer inhalen he’, En why not? Steegmans heeft nog niks voor de ploeg gewonnen, nog niks voor de ploeg betekent, nog weinig voor Boonen gedaan – dus met welk recht eigent hij dan de belangrijkste rit van het jaar naar zich toe?


Dat gezegd. De Boon komt er wel, hij had maar eerder moeten aanhalen en Steegmans wat minder moeten vertrouwen, en hij heeft groen en dat zal hem ook plezieren. En Boonen heeft een groot sporthart en zeker zogroot menselijk hart. Steegmans niet: dan had hij Boonen wel laten winnen, die daardoor op zijn gemak verder kon, de ploeg kon dragen. Stel u maar eens voor de McEwen 1 plaatsje dichter eindigt – waardoor Boonen de groene trui op 1 punt mist. Nu of in Parijs.

Maar Tom zal de groene trui houden, en waarschijnlijk meebrengen naar Balen.


Steegmans is trouwens niet de eerste dit jaar hoor. En ook vorige keer heb ik erover geschreven: Gasparotto die zijn kopman DiLuca aftroefde. Die won daarna de Giro – so end good all good. Hopelijk komt Boonen terug in het groen, dankzij een uiterst sterke Steegmans,


De druk ligt nu op Steegmans. Hij kan best ervoor zorgen dat Boonen een rit wint, of groen haalt in Parijs. Maar het zou wel eens kunnen dat hij tegen het einde van de tour een nieuw contract tekent als kopman van een andere ploeg. En dan wil ik zien of het nog altijd ‘de perfect foto’ is.


Update: de derde rit vanuit Waregem bracht exact wat ik ervan verwachtte: geen Steegmans in dienst van Boonen (jaja, ik weet dat hij even gevallen is), geen Quickstep in general – en Boonen moederziel alleen die wederom tegen een overmacht fietst. Hij was niet top. Wederom niet. Maar beter dan de rest van zijn helpers. En het is toch om gek van te worden dat de hele Quickstep trein 1 keer (just once) hem op een fantastische manier naar de meet brengt, en dat dan zijn meesterknecht hem opzettelijk klopt.


Not done Gert, zelfs al zijt ge van mijn lieflijke Limburg, and that in front of the Belgian VIP’s that have met for the 124th time last year. Gelukkig geven zij weinig om de koers, maar willen ze vooral op de eretribune geweest zijn en aan iedereen hun foto;s laten zien.


Update3: vandaag won Huzhovd, en hoorde ik dat er wat ruzie in de ploeg is. Maar ik geloof dat er nu eens degelijk zal worden afgesproken hoe het treintje van de Quicksteppers zal lopen. Het is nu eenmaal zo dat Steegmans een demarrage heeft om ‘u’ tegen te zeggen – en misschien moet men zowel Steeg als Boon uitspelen als kandidaat winnaar. En ik hoop dat zowel de Quicksteppers als de Lotto’ers nog een rit binnenhalen (liefst Boon, Steeg nog eens en Vansummeren in een overgangsrit waarin hij de kans krijgt).



09:20 Gepost door bart in digital media | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |


2 Belgian week-ends

Rock Werchter is probably Europe’s best festival. Top organisation, program, crowd, whatever. But this year I enjoyed it for a different reason.


Living abroad makes some things more complex, and one of them is to keep in touch with Belgian family, colleagues, friends. I think I have about a hundred invitations for a lunch or dinner, but it is just not possible to do this in Belgium. When I am in Brussels professionally, agenda is usually pretty packed and I spend it with team and partners of SBS in Belgium, or in the organisations and activities in which I am active. When I am here in a week-end, I want to share all time with close friends and family, with Femke preferably a 100percent with me. Some may now that I love music concerts- and that I won’t miss Werchter for anything. But this year it was great to meet again so many friends, colleagues, people I know. It was a very ‘warm’ encounter. So great to see everyone back!

My personal (music) favourites: Muse (again), Goose (surprisingly good funky electrorock), Arno (‘nous sommes quand même tous des Européens’), parts of Metallica, parts of Pearl Jam, parts of QOTSA, the atmosphere of Bjork, … . I must say most concerts were excellent but very predictable. That’s why I already look forward to Pukkelpop, ‘my’ festival.


Our Brussels Saturday habit looks like this: we buy De Standaard, De Morgen, sometimes Le Soir and one of the sportpapers (usually HLN, who have a nice online version too), have standing lunch at the corner of Mer Du Nord/Noordzee at the Catherine place, read newspapers at a terrace. This week no different – but we added having a drink with my good friend (and former colleague) Alexis, talked with Bilzen friend Jean-Louis, then we went to the seaside and attended the opening of the new Kinepolis in Oostende (bravo Gilbert), where we also met many that we hadn’t seen in a while. Then a relaxing Sunday afternoon at Oostduinkerke (read great book), finished a project for work, watched the finish of the Tour and in the evening a movie at UGC cinema in Brussels.


This said: I do miss my beloved Limburg. Next week-end not possible, but after I would prefer to spend all week-end in Hasselt, Genk and Bilzen. It may sound strange: travelling around Europe makes you see so many beautiful places, but none have the sweetness of Limburg.