29-07-07

The tour awaits no-one

The tour the France never created a huge amount of emotions this year. It could have been about the small differences between at the (remaining) top - can you imagine riding 3553.9 km, and than have 3 cyclists within 30 seconds? But this year it was about something else.

 

Let me give you my opinion.

 

1. last week-end Eric invited me to ride the Eddy Merckx route from Meise (not the one from Ruien), around Brussels. Eric has become one of the persons I became to trust very much, and he is also one of the few people that are completely honest to me. So besides the usual shouts that should lose a couple of kilos and that I should exchange my Bianchi for a 'real' Eddy Merckx, we went of to ride 75km. The Eddy Merckx route takes you through some magnificent views and parts of Brussels, but I thought Eddy Merckx deserves a better designed route around Brussels.

Morale: cycling is one of most demanding and most beautiful sports in the world.

 

2.yesterday I read 2 books on cycling: Memoires van een wielerverzorger by Jef D’Hont, the notorious story of a 'soigneur' explaining the drugs in cycling, and the amazing ‘the tour awaits no-one’ by Mart Smeets, presenting the work of 9 photographers with fantastic guiding stories. The dirt and the beauty of the Tour in 1 afternoon – sport is emotion. Both books evoked quite the opposite sentiment, and I’d recommend everyone to read them.

Morale: the tour has always been full of people that use drugs, and its ability to create emotions is unprecedented.

 

3. after the dismissal of Vino (how similar to Landis can it get: a big breakdown followed by a heroic win…), Rasmussen (if you become unfindable during 3 weeks before the Tour starts in the most controlled sporting event of the world, you are a fraud or a fool, but anyway you must get out – bravo Rabo for consistency), Cofidis and some others – the Tour became a true thriller. With some luck, the most important prices go the new generation: Contador, Boonen and Soler.

Morale: A new generation takes over, and they may have a different perspective and impact.

 

4. many newspapers, sponsors, … will leave cycling for what it is. I applaud sponsors like Lotto, Rabobank or others that create so much youth support, that they both would have deserved a winner. Related to the ones that boycott because ‘this is untruthful’ and other reasons: well, we didn’t stop covering the Iraq war, although truth and honesty weren’t exactly the key values in that dispute.

Morale: keep the faith, this sports needs sponsors and media to exist

 

5. the positive minded argue that the sport is cleaner than ever before, and that only some of the top cyclists take drugs. Well, this ‘top’ is becoming rather broad (Basso, Ulrich, Landis, Vinokourov, Rasmussen, …), but also I think that the problem will definitely remain with the 'lesser' talented. OK, the toppers are and will always be cyclists – and take drugs to become the best.

But imagine for one instant if you are a 29 year old professional cyclist, and you are at risk of loosing your job because others are better – and the ones that are as good as you became better, got lucky, or … use drugs now and then. You are now confronted with 2 choices: stop your cycling career, or enter into an anonymous, very hard labour nightshift in the uncertain automobile sector. Still think only the toppers use??

Morale: we are far from having a clear sport.

 

So my take:

cycling is the most beautiful sport in the world, and I hope their leaders dare create a strategy and waterproof operations to clean up the current mess. I also hope that media and sponsors will remain loyal, because the new generations just might have a different attitude, and they may lead this sport to where it belongs: in our hearts, in our minds and in our legs.

Mart Smeets says in his book very often: the tour waits for no-one. Maybe, just maybe, it should wait a while for itself.

 

Bart.

05:08 Gepost door bart in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tour de france, contador, boonen |  Facebook |

12-07-07

Mijn 5 favoriete (actieve) Belgische coureurs.

Hoewel midjaarlijstjes niet echt in zijn, hierbij 'mijn' actieve favoriete Belgische wielerhelden:

 

1.      Tom Boonen

Het zal u niet verbazen. Niet alleen vind ik de Boon een sterke renner, maar ook de manier waarop hij fietst en met zijn constante favorietenrol omgaat maakt dat ik veel respect voor hem heb. Ik zie hem graag fietsen en hoor hem graag praten. Boonens eerste profjaren waren zo succesvol dat het nooit meer goed genoeg zal zijn, maar hij straalt iets sterk en toch menselijk uit. Over de voorbije jaren heb ik vooral genoten van zijn E3 prijs overwinningen, maar zijn Ronde van Vlaanderen (waar ik zoals elk jaar in Geraardsbergen stond) en natuurlijk zijn wereldkampioenschap (onwaarschijnlijk filmpje trouwens).

 

2.      Gert Steegmans

Hoewel niet al zijn overwinning mij evenveel smaken (en misschien was het bericht voor de supporters nogal hard), maar in alle eerlijkheid denk ik dat Gert wel eens onze man van de toekomst kan worden. Een palmares zoals Van Peteghem zit er zeker in. Vorig jaar heb ik de rit in de Tour naar vanuit Toulouse gevolgd, en hem van dichtbij (vanuit de wagen van de Lotto sportdirecteur) live kunnen volgen, en er gaat een ongelofelijk macht uit van Gert. McEwen heeft zeker een aantal ritten dankzij hem gewonnen, maar ik hoop vooral dat Gert in de komende 2 jaren nog wat zelfvertrouwen krijgt – en dan zal hij voor de komende 5 jaren een te duchten klant worden voor Touretappes, klassiekers en andere topkoersen. Uit deze fotoreportage blijkt ook zijn aanstekelijk wielerplezier.

 

3.      Johan VanSummeren

Vorig jaar tijdens mijn bezoek aan de Tour kon ik via Marianne, de zus van Johan Vansummeren (ook een wielervrouw, die andermeer BikeAway met hart en ziel organiseert) Johan Vansummeren even spreken. Het is iemand die ongelofelijk leeft voor zijn vak, altijd zich voor zijn ploeg inzit door weer en wind – en daardoor ook een zeer aimabel iemand. Misschien kan hij in de komende jaren als outsider (een beetje a la Axel Merckx) een ritje of semi-klassieker meenemen. Johan is voor mij het typevoorbeeld van een wielerprof, en hopelijk een voorbeeld voor vele jongeren. En ja, ook een Limburger net zoals Gert Steegmans J

 

4.      Philippe Gilbert

Ik hou van het temperament van Philippe Gilbert. Het is toch fantastisch dat hij zowel een Omloop Het Volk als eenTrophee des grimpeurs kan winnen. Gilbert doet mij af en toe denken aan een Tchmil. Je weet nooit echt hoe goed hij zit, maar hij is er telkens bij, maar soms ook weer helemaal niet. Ik hoop dat hij nog wat sterker kan worden, en verder uitgroeien tot een sterk klassiek renner, die ook de najaarsklassiekers en misschien ook de kleinere rondes aankan.

 

5.      Stijn Devolder

Stijn Devolder is onze grote hoop op het rondewerk. Devolder maakt een sterke evolutie door, maar ik hou ook van zijn eigenzinnige manier om ‘zijn’ programma te rijden. Niet te snel meefigureren in de Ronde van Frankrijk, maar verder groeien via de Rondes van Zwitserland en Oostenrijk. Devolder won dit jaar de Belgische driekleur na een sterk kampioenschap, maar kan tegelijkertijd ook klimmen en tijdrijden. Het is nog onduidelijk voor mij hoe ver hij kan geraken – maar hij kan in de toekomst zeker een top10 in de grote rondes halen – en ik denk dat hij wel eens een kanshebber kan zijn voor de L-B-L of de Amstel Gold Race.

 

Graag zou ik ook nog Thomas Dekker de Belgische nationaliteit geven (ik hou wel van zijn manier van fietsen) – maar laten we maar vooral heel content zijn: met Boonen, Steegmans, Vansummeren, Gilbert en Devolder staan ons enkele mooie en spannende wielerjaren te wachten. Nu maar hopen dat de wielersport zichzelf niet vernietigt en de moeilijk tocht naar een zuivere sport verderzet. Velen zullen het met mij eens zijn dat de wielersport de mooiste maar ook de zwaarste aller sporten is, en dat alle wielrenners een onwaarschijnlijk respect verdienen.

 

bart.